As a student of journalism, I had got an opportunity to visit the High Court in Mumbai. I had assumed law courts were only frequented by criminals and lawyers. Fortunately, me being neither, I never had the opportunity to go to a court before. But this visit turned out to be quite enriching my general knowledge about our country’s judiciary.

So one fine day, I and my friends landed at the court gate. The security at the entrance was tight. We had to pass through a metal detector and our bags were passed through a screener. Anything suspicious was checked. It reminded us that this was the court premises which has seen numerous shoot-outs and gang wars in the last few decades. As we moved in, we could notice noisy commotion everywhere around. There were hundreds of ordinary people like us talking among themselves and with lawyers. Some were getting their case papers typed. While everyone was busy only we seemed a bit lost, literally and figuratively.

Then we randomly chose a court room, entered and quietly sat down on the audience bench. After all, it was the highest seat of law, and we were strictly instructed to maintain decorum. We were amused to see dozens of advocates moving to and fro, while some just sitting waiting for their turn. Frankly, we were a little disappointed that there was no ‘filmi-type’ courtroom drama going on. The lawyers weren’t arguing on top of their voices. They were speaking courteously, in such low voice we couldn’t hear anything! We also saw heaps of case papers lying on tables. No wonder it takes ages in our country to get a case solved. A helpful lawyer sitting beside us informed us that the judge was giving out dates for the cases of that particular day, to be heard later. Reminds you of “Taarikh pe taarikh”, eh?! I was more amused to see the judge just throwing the case papers back to the lawyers, without even reading or listening to what they had to say.

We got out of that room after 20 minutes and looked for someone who could guide us and give us some useful information. Luckily, we found one Mr. Rashid, a lawyer at the high court, and who was quite jovial for his sober profession! He took the trouble to show us around and explained how the court actually functions. To begin with, is the Affirmation Department where a where a plaintiff has to first file a case, known as a ‘civil suit’. Here, our case papers have to be signed in front of a court officer, to confirm that it is us who are filing the suit. Filing the criminal cases are taken care of by the police.

From there, the case papers are passed to the Lodging or Board Department. The officers there, known as associates of judges, verify the papers and see if anything objectionable is to be deleted from the papers. Once the mistakes are rectified, a ‘Pukka’ number, or the case number is given. Which means our case is now ready to be heard in the court. However, when that might happen depends on our luck. It is up to the judge to hear either one to ten cases in a day. Our lawyer guide told us that a 1972 case just got solved in 2008!

We then saw the Probate Department, which deals with the cases on personal and commercial wills. If we want to get a particular will executed, we have to file an application in the high court, and get a succession certificate. Only then can we get the benefits of the will. In case we want to file a case against the government (God forbid!), they have a different department. Here, we don’t file a suit, but a ‘writ petition’. Then there is the Appellate Court, which handles cases that were dismissed by a single judge at the first attempt, and were submitted for re-appeal in the same court. It is then heard by two judges.

Law can be a very exciting subject to learn, especially if you have a liking for debate. But let’s not forget, it is a very serious aspect of a country’s functioning, too.

Trivia

Talking about high courts, the Allahabad High Court bench in Lucknow which gave the Ayodhya verdict recently, is the only high court in india which has a bench in its capital city, but the main court is in Allahabad.

Another trivia on Ayodhya case – Bhaskar Das the mahant of Nirmohi Akhara, had filed the first petition seeking ownership rights of the Ayodhya land in 1959. Recalling those days, he said it was actually a Muslim clerk named Siddiqui Sahib who had typed the first petition on a Remington typewriter. Ironically even today, many court clerks use the same machine!

Text – Jigna Khajuria
– Factfile –
http://www.flickr.com/kenliffiton/
http://bombayhighcourt.nic.in/
Wiki/Allahabad_High_Court
http://www.telegraphindia.com

I am aware that even for my generation, I could just be an anomaly, a late comer to a revolution that had everything going for it but a name and someone to label it thus. In all fairness, I am not a child of the digital age where we are in a constant state of technological dependence. By most standards, I entered the age of computer awareness quite late.

How strange it is to talk of processes like internet surfing and mobile telephony, which today seem as if they were almost organic, wired into the human DNA along with basic motor skills and instincts.

It was only in 2000, that my family bought its first desktop PC. I was familiar with it, having discovered the joys of 2D gaming like Prince and Dave earlier. For a long time, my immediate association of a computer was with the function of gaming.

Before that I had dabbled in non-interface based computing: typing out commands on MS-DOS as an exercise for what passed for computer education. I really did not understand what the internet was, except for the buzz from Bangalore – which in popular imagination was always the Indian hub of technological innovation, and that it seemed to engage the phone lines quite a bit and subsequently increase the telephone bills.

Courtesy: beam-iStock—nostalgia-tech

With my first PC, I discovered the internet, where I created my first email id and learnt how to browse the web. Each time, I discovered something new, like Need for Speed or the Encarta series; I was elated, proud in the knowledge that I now had experience with something that a lot of others did not.

I was not born into a childhood of play-stations and computer games. Mario Brothers were still the cutting edge of gaming, when I was growing up. Video games with adapters that got too hot too fast, cartridges that glitched often producing double images were our first forays into the world of an interface that was not TV. Did I mention Prince of Persia? These games were temporary obsessions with us back then, having relinquished the computers to adults who needed to do their adult things with it!

Television itself was so basic. I remember how annoyed I was at Doordarshan for telecasting DD-Metro only in the big cities, while the rest of us had to make do with DD-One. I realize today, it’s not much of a story to tell to my younger cousin watching DTH, that I was there when Cartoon Network changed into TNT at 6 PM, because it was only broadcast for 12 hours. Somehow, that knowledge does make a difference to me, a nostalgia that resonates with the older generation when they talk of the black and white movies or the days of writing letters.

I did not grow up with computers, or cable or internet, but I did grow into them. I can recall watching some of the finer serials that Doordarshan brought out like ‘Kshitij yeh Nahin’ and lurking around to catch the only English programming available: Shekar Kapoor’s ‘A Mouthful of Sky’. Today, I realize that but for the nostalgia; there isn’t anything else that makes my generation different. We have learnt to make technology just as indispensable. My peers are no better equipped to deal with the absence of these technologies that we take for granted than the children who were born into them.

Children today have the advantages of computer literacy, access to information and more entertainment avenues than their older generations. Their social interactions, schoolwork, book reading and leisure activities are all heavily mediated through technology. Does that automatically mean that the illusionary childhood construct is lost forever? Today’s children don’t run through barley fields in the sun anymore, because they are too busy texting, tweeting, and growing up.

If social relations have altered in their form, why then do we cling to a wistful idea of what a childhood should be like? Can we be right in gate-keeping technologies or information on the premise that children cannot make the right choices?

Idealizing childhood is in a way a disservice to children since we enforce a nostalgic construct that they are entirely unfamiliar with. When a child is in a culture that is inundated with technology, can it appreciate or even care for this abstract notion of the innocence of yore. To make a nonsensical analogy, it seems like, telling us 10 years ago that we were wrong for not knowing what MS-Windows means!

Text: Deepti Bharthur

ಮುಂಬಯಿಯ ಲೋಕಲ್ ರೈಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ ಮಾಟುಂಗ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ನನಗೆ, ಅಣ್ಣ ಕಲೀಮ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಚಿಂತೆಗೀಡು ಮಾಡಿದ್ದವು. ಮುಂಬಯಿಯ ರೈಲುಗಳು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ 30 ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳು ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಈ ಮೂವತ್ತು ಸೆಕೆಂಡ್‌ಗಳ ಅಂದಾಜು ಒಂದು ಟೀವೀ ಜಾಹೀರಾತಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಳಿಯುವವರು ಉದುರಿಕೊಂಡು ಹತ್ತುವವರು ಸ್ಥಳ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ ನೇತು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನುಡಿದಿದ್ದರು. ಮೈಸೂರಿಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಗುಣಗಳಲ್ಲೊಂದಾದ ಆರಾಮತನವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಅವಸರದ ಕೆಲಸಗಳು ಭಯ ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆಯಾದರೂ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿರಲಿಲ್ಲ…

ರೈಲು ನಿಂತ ಕ್ಷಣ, ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗುತಿದ್ದ ಯಾತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಧಾಳುಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಾ ಹೊರಬಿದ್ದೆ. ಎರಡು ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ, ಹೇಗೆ ಇಳಿಯುವುದು ಎಂಬ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಮರವನ್ನು ಗೆದ್ದು ಬಂದ ವೀರನಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ನನ್ನ ವೀರವೇಶವನ್ನು ನಾನೇ ಪ್ರಸಂಶಿಸುತ್ತಾ ಮುನ್ನೆಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಬಿಗಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬ್ಯಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬದಲಾವಣೆ ಆದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ವೀರವೇಶವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ ಅಂಡು ಸುಟ್ಟ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬ್ಯಾಗನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದೆ. ಬ್ಯಾಗಿನ ಜಿಪ್ಪು ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಕ್ಯಾಮರಾ, ಗಡಿಯಾರಗಳ ಪೆಂಡಲಂನಂತೆ ಜೋತಾಡುತ್ತಾ ಇನ್ನೇನು ಬೀಳುವುದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಅವಾಂತರಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸದ ನಾನು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಕ್ಯಾಮಾರವನ್ನು ಮೇಲೆಳೆದು ವಾಪಸ್ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ತುರುಕುತ್ತಾ ಅದೇ ಬ್ಯಾಗಿನ ಮೇಲ್ಬಾಗದಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ನನ್ನ ರೇ-ಬ್ಯಾನ್ ಕನ್ನಡಕಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕ ತೊಡಗಿದೆ. ಮೂಲತಹ ವಾಟಾಳ್ ನಾಗರಾಜರ ತರಹ ನಿತ್ಯ ಕನ್ನಡಕದಾರಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಶೋಕಿಗೆಂದು ಕನ್ನಡಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಗೆಳಯ ಭಾನುವನ್ನು ಕಾಡೀ ಬೇಡಿ ಅವನ ಕೆಲಸದ ವೇಳೆಯಲ್ಲೇ  ಎಳೆದೊಯ್ದು ಎಂ. ಜಿ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ತಂದಿದ್ದ ಕರಿಯ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಮೂರ್ಖನಂತೆ ನಿರಾಸೆಯಿಂದ ರೈಲಿನಿಂದಿಳಿದು ಬಂದ ಕಡೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ಕಲೀಮ್ ಇನ್ನು ರೈಲಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಇದ್ದು ಬಗ್ಗಿ ಏನನ್ನೋ ತೆಗೆದು ತನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಆಸಾಮಿಗೆ ಕೊಡುತಿದ್ದರು, ಆ ಆಸಾಮಿಯ ಕೈ ಆ ವಸ್ತುವನ್ನು ತಲುಪುವದರೊಳಗೆ,, ಅದಾವ ವೇಗದಲ್ಲೋಗಿ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡೆನೋ ತಿಳಿಯದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರಿಯ ಕಣ್ ಸಂಗಾತಿ ಮರಳಿ ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂಡಿನವರೆಲ್ಲ ರೈಲಿನಿಂದಿಳಿದು ಬಂದರು. ನಾವು ಮಾಟುಂಗಾದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಕಾಲ್ನೆಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟೆವು. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳು ಕಾರ್ಯನಿರತವಾಗಲು ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಗಳು ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕೆ? “ಏನಾದರಾಗಲಿ ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ನಿನ್ ಕನ್ನಡ್ಕ ಸಿಕ್ತಲ್ಲ ಬಿಡು” ಎಂದು ಅಣ್ಣ ಸಮದಾನದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನನಗು ಈ ಕನ್ನಡಕಕ್ಕು ಇರುವ ಬಿಡಿಸಲಾಗದ ನಂಟನ್ನು ತೋರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಲಾರಂಬಿಸಿದೆ…

ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಗೆಳೆಯ ಮಂಜುಪ್ರಸಾದ್ ಇಂದಿರಾನಗರದ ನಮ್ಮ ರೂಂಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ರೈಲು ಬೋಗಿಯ ಕಾಲು ಭಾಗದಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದು ನಾನು ನನ್ನ ಗೆಳಯ ಶಿವು ಇಬ್ಬರು ಕೈಕಾಲು ಜಾಡಿಸದೇ ಮಲಗಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಬೆಂಕಿ ಪೊಟ್ಟಣದಂತ್ತಿತ್ತು, ಈ ರೂಂ. ಇದರಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಗಳು ಬಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಿಥಿಯೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹೇಗೋ ನಮ್ಮ ಈ ಕಿರಿಯ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಆಥಿತ್ತ್ಯವೆಲ್ಲ ಬಿಚ್ಚು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಬೆಳಗೆದ್ದು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಡುತಿದ್ದ ಗೆಳೆಯ ಮಂಜು, “ಬಾರೋ ನಾಗ್ಜಿ, ಹೋಗ್ತಾ ನಿನ್ನು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಿಟ್ಟೊಗ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕರೆದ. ಅವನ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಒಪ್ಪಿ ಅವನ ಗಾಡಿಯ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ. ಮಂಜು ನಾನು ಒಂದೇ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದವರಾದ್ದರಿಂದ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹರಟೆ ಕೊಚ್ಚಲು ನಮಗೆ ವಿಷಯಗಳ ಕೊರತೆ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಾವು  ಹೊರಡುವಾಗ ಮಾಘಿಕಾಲದ ಮಂಜನ್ನು ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಎದ್ದು ತಿಳಿಗೊಳಿಸಿದ್ದ ಸೂರ್ಯನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆರಾಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಂತ್ತಿತ್ತು.

ಇಂದಿರಾನಗರದಿಂದ ಬನಶಂಕರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಆತುರದಲ್ಲಿದ್ದ ನಮಗೆ ಪದೇ ಪದೇ ಸಿಗುತಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಸಿಗ್ನಲ್ಗಳು ರೇಜಿಗೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡ್ದಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿ ಸಿಗ್ನಲ್ಲನ್ನು ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಬೇಧಿಸಿದಂತೆ ಸೆಣೆಸುತ್ತಾ ಮುನ್ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಡೈರಿ ವೃತ್ತದ ಬಳಿ ಕೆಂಪು ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಿಕ್ಕು ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಆಗಲೇ ಬೇಸತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದ ನಾವು ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತ್ತಿದ್ದೆವು. “ಎ ರಾಜ” ಎಂಬ ಶಬ್ದ ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತೂರಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹಿಂಬದಿಯಿಂದ ಬಂದ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಸದ್ದು ಕಿವಿಗೆ ಗುದ್ದಿದಹಾಗಾಯಿತು. ತನ್ನ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ “ಕೊಡು” ಎಂಬಂತೆ ಒಬ್ಬ ಕೊಜಾ ನನ್ನ ಎಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ.
ಈಗಲೇ ನಿಮಗಿದು ಹೇಳಿಬಿಡುವುದು ಉತ್ತಮ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ನಿಲುವು ಹೇಗಿರುತ್ತದೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ನನಗೆ ಕೊಜಾಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಕ್ಕರೆ. ಒಮ್ಮೆ ‘ಡಿಸ್ಕವರಿ ಚಾನಲ್’ ನಲ್ಲಿ ಇವರ ಸಂಘ, ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಹಾಗು ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ವಿವಾಹಗಳಲ್ಲಿ ಇವರನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕರೆಸಿ ವಧು ವರರಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ಕೊಡಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಗತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕುಟುಂಬ, ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಗಳಿಂದ ದೂರವಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಈ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಕ್ಕರೆ.

ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಬಂದು ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಜೀವಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು? ಸರಿ… ಕಿಸಗೆ ಕೈಹಾಕಿ ಚಿಲ್ಲರೆಗಾಗಿ ತಡಕಿದೆ, ಚಿಲ್ಲರೆ ಇರುವಹಾಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬೇಸರದ ಮುಖಮಾಡಿ ಚಿಲ್ಲರೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದೆ…. “ಚಿಲ್ಲ್ರೆ ಯಾಕೋ ಮಾಮ… ನೋಟೇ ಕೊಡ” ಅನ್ನಬೇಕೆ… ಸರಿ! ನೋಟು ಇಲ್ಲ ಅಂದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಕೆ (ವಸ್ತ್ರಾಲಂಕಾರನದಿಂದಾ ಹೆಂಗಸಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ “ಆಕೆ” ಎನ್ನಬೇಕಷ್ಟೇ) “ಕನ್ನಡ್ಕ ಕೊಡ ಒಂದ್ ಸರಿ ಹಾಕಿ ನೋಡ್ತಿನಿ” ಎಂದಳು. ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಗೌರವ ಅಕ್ಕರೆಗಳು ನನ್ನಾವರಿಸಿ ನನ್ನ ಕರಿಯ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಆಕೆಯ ಕೈಗಿಟ್ಟೆ. ಅಲ್ಪನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಮಹದೈಶ್ವರ್ಯದಂತೆ ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೀರಿಸಿ ಕುರುಡನಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಂದಂತೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಜಗತ್ತನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ “ತೆಗಿಯೋ ಮಾಮ ದುಡ್ನಾ…” ಎಂದಳು.

ಮುಂದೆ ಬರಲಿರುವ ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಹಾಗು ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಬರೆಯುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬಹುದಾದ ಕ್ಷಣಗಳೆಂದು ನನಗೆ ಆಗ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಕಂಡವರ ಕಣ್ಣೇರಿದ ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿಗಿಡಿಸದೇ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಿದೆ. ಆಕೆ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನೂ ಲಕ್ಕಿಸದೆ ಭಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಳು. ನಾನು ಗಾಡಿಯಿಂದ ಜಿಗಿದು ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ “ಅಕ್ಕ ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕ  ಕೋಡಿ” ಎಂದು ಆಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡಕ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಹೊರಟೆ!

ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಕೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಲಾರಬಿಸ್ಸಿದ್ದ ಜನರನ್ನು ಕಂಡು ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದ ನಾನು ” ಅದು ತುಂಬಾ ಕಾಸ್ಟ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ ವಾಪಸ್ ಕೊಡಕ್ಕಾ” ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಕೇಳಿದೆ. “ಜೇಬ್ನಾಗೆ ಮೂರ್ಕಾಸಿಲ್ಲ ಮೂಗ್ಮ್ಯಲೇ ಮೂರ್ಸಾವ್ರುಪಾಯಿ ಕನ್ನಡ್ಕ ಹಾಕ ಮೂತಿ ನೋಡು” ಅಂತ ಚುಡಾಯಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಳು. ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ, ಕನ್ನಡಕ ಆಕೆಗೇ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗುವಂತ್ತಿತ್ತು. ದಿನವಿಡೀ ಬಿಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನನ್ನ ಕರಿಯ ಸಂಗಾತಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ತಂಪು ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲವೇ.

ಆದರೂ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನಾದ (ನಾನು ನನ್ನದು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ) ನಾನು, ನನ್ನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಬಿಡಲು ತಯಾರಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಬ್ಯುಸಿ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕೀನ ಮದ್ಯೆ “ನನ್ ಕನ್ನಡ್ಕ ಕೊಡ್ತಾಳೋ, ಕೊಡಲ್ವೋ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ “ಏ ಮಾಮ” ಎಂಬ ದ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕನ್ನಡ್ಕ ಹಿಡಿದ ಕೈ ತೊಗೋ ಎಂಬಂತೆ ಮುಂದೆ ಚಾಚಿತ್ತು. ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಸಮಾದಾನದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಮಂಜುವನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿದೆ…..ಗ್ರೀನ್ ಸಿಗ್ನಲ್ ಸಿಕ್ಕು ಮಂಜು ಗಾಡಿಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೊಯ್ದು ನಿಲ್ಲಿಸ್ಸಿದ್ದರು. ಕೈಗೆ ಮರಳಿಬಂದ ಕರಿಯ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣಿಗೇರಿಸಿ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಮಂಜೂ ಗಾಡಿಗೆ ಜಿಗಿದೆ! ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಹರಟಲು ಬಹಳ ವಿಷಯವಿದ್ದರೂ ಈ ಘಟನೆಯೊಂದೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸವೆಸುವಸ್ಟಿತ್ತು.

ಮಾತು ಮಾತಲ್ಲೇ, ಮಾಟುಂಗ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸೇರಿದ್ದೆವು. ನನಗು ನನ್ನ ಕರಿಯ ಕಣ್ಣುಸಂಗಾತಿಗು ಇರುವ ನಂಟನ್ನು ಹಾಗು ಅದನ್ನ ಕಳಕೊಂಡು ಪಡಕೊಂಡ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿಂಡಿನವರೆಲ್ಲ ಮನಸಾರೆ ನಕ್ಕರು. ಈಗಲೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರು “ಏ ರಾಜಾ” ಎಂದು ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಆ ಘಟನೆಯನ್ನು ಮೆಲುಕುಹಾಕುತ್ತಾರೆ.

ಲೇಖನ-ಚಿತ್ರ: ನಾಗ್ಜ್